تکراری با ویرایش

سلام

خدا بخت این هفته ی ما رو با ماشین لباس شویی و حمالی مجانی بسته است.. ( خدا یا شکرت ، واقعا که با این همه لطف خوب شد که خدا شدی.... ) ، امروز صبح گفتم یه سری به بابام بزنم و بعد از نیم ساعت در خونه اش بودم.. ، در زدم و باز در زدم و باز در زدم دیگه داشتم می رفتم ، که در باز شد همینکه بابام رو دیدم پرسیدم که بابا جان چکار می کردی که این قدر معطل کردی ... و بابام هم که گویی می خواست چیزی رو پنهان کنه ، گفت آشپزی ، و خلاصه پیچوند ،...

تا اینکه بعد از کمی حرفهایی مثل : بابا جان چقدر هوا سرده ، و بابام هم گفت: چرا گوشات درازه ، و من : چون در گنجه بازه ، و بابام : چرا خان دایی چاقه، و من: چون چایی داغه .... گفت: که ناصر بیا بریم تو حیاط و ببین چرا لباس شور مون خرابه ، ( بابام به شدت از کودکی تا حالا معتقد بود که من فوق العاده خرابکارم ، و برای خودم هم سوال شد که چه خبر شده ، نگاه بابام اون لحظه به من مثل این بود که تنها منجی لباس شویی دنیا منم.....) تا اینکه چشمم که با لباس شور افتاد فهمیدم که آتیش گرفته بوده و بابام کلی خودش مهندسیش کرده و حالا منتظره که من کوچکترین دستی بهش بزنم تا همه ی تقصیر ها بیفته گردن من ... من این کلک مرغابی رو خوب میشناسم ، بار ها توسط خودش گیر افتادم ، اما دیگه من اون مرغابی شیطون نیستم ....( باورتون نمیشه همیشه هر جای ماشینش خراب می شد گردن من بود ، تازه ماشینی سویچش رو بعد از ظهرها که خواب بود جایی قایم می کرد که خودش هم پیدایش نمی کرد ! ) چشم به هم زدم و دیدم باز من دارم توی این دام دست و پا می زنم و بابام با عصبانیت میگه خرابترش نکنی . ولش کن !

گفتم : بابا جون می خوای چکارش کنی ، و او گفت : باید ببریمش جلو در ورودی تا یه وانتی بیاد ببرش تعمیر گاه ، دیدم بابام داره فکر می کنه که از طبقه ی بالا ببیریمش اون طرف یا از طبقه ی پایین ( خونه ی بابام ویلاییه ، یک طبقه ی پایین زیر زمین که قبلا اتاق من در آن بود و یه طبقه ی بالایی ..) یه نگاه به قیافه ی نحیف بابام کردم و با خودم گفتم که ظلمه ، باید تنهایی ببرمش.. بابام رو فرستادم پی نخود سیاه ( که بابام با آغوش باز این نخودسیاه رو دنبال کرد ) و خودم یک نفری لباس شور اتوماتیک رو برداشتم و اون رو خونه جلو درورودی گذاشتمش زمین ، و وقتی که بابام برگشته بود و دیده بود من نیستم ، فکر کرده بود که در رفتم (البته در کیش من این کار هم امکان پذیر بود و بابام فرض محال نکرده بود...) و خلاصه اومده بود که برگرده دیده بود لباس شور هم نیست .......

بابام با چه سرعتی که فقط فکر می کنم قابل مقایسه با سوپرمن یا جنگنده ی اف 16 باشه خودش رو رسوند به در خروجی جایی که من باز از کمر درد داشتم به لباس شور فحش می دادم و اخمام تو هم بود و گفت ..( اینها رو با اربده بخونید...) ناصر کجا میبریش ، چی فکر می کنی ، بچه تو چقدر بی فکری ، بچه تو کی می خواهی بزرگ بشی ، تو با خودت نگفتی که میندازی روی زمین خراب میشه ، تو با خودت نگفتی که میزنی به در و دیوار هم دیوار خراب میشه و هم این زبون بسته ، ( فکر کن زبون بسته همون لباش شویی بود که آتیش گرفته بود ، آخ بابا...) ، اصلا ، واقعا ، نوچ ، نوچ ، نوچ ،....

حالا من رو میگی انگار هوای سرد یه سطل آب یخ ریخته باشن روم ، ولی بعد از اینکه چند لجظه گذشت و بابام خستگیش در رفت (فحش دادن هم کلی انرژی بره ... ) ، گفت ولی ناصر من اصلا نمی دونستم که این لباس شور های اتوماتیک این قدر سبکن که یک نفری میشه جابه جاشون کرد ، و درحین حرف زدن سعی کرد که ده سانت تکونش بده تا بشه تا کاملا به دیوار بچسبه ، که یک هو گفت : اووووو چقدر سنگینه ، پسر تو اندازه ی یه خــــــــــر زور داری ، خودت بچسبونش به دیوار و بیا بالا چای بخور.... ( حالا خودت فکر کن ببین که چه آدمایی پیدا میشن ، این حرف رو بابام تا حالا چند بار گفته ، دفعه ی آخر تو جمع خانوادگی بود ، وقتی یه قالی سه در چهار رو بلند کرده بودم ، به هر حال خــــــــــــــر رو داشته باشید تا ادامه بدم... )

پی نوشت :

بابا دم بچه های قدیم گرم . اصلا باورتون میشه که این حدود یک سوم از پستیه که بهمن پارسال براتون آپ کرده بودم ؟ خیلی حال داشتین که خواننده ی وبلاگم بودیم البته خیلی هم لطف داشتید .البته ترش خیلی هم باحال بودیم و البت البته ترش هم خیلی لطف داشتید .