سلام

دوست عزیزی موضوعی برای نوشتن داده بود که عنوانش " 24 ساعت آخر عمرتان را چگونه می گذرانید" بود . من قبلا سعی کردم برای نوشتنش ولی نشد فکر کنم حالا نوشته ام که چه می خواهم .

حالا 24 ساعت مانده به مرگم . نمی دانم چرا شب را راحت تا صبح خوابدیم و روز را با چیزی شبیه به کابوس از سر گذشته شروع کردم . گشتی در میدان تره بار و شوخی های مخصوص همان جا و بلوتوث بازی های مسخره . صبحانه ای شبیه به کارزار و ساعت از 10 صبح گذشت . کارهای بانکی بهترین گذینه برای آن ساعت است . زیاد برای من معطلی نداره . آخه در شهرمون آشنا زیاد دارم .

نهار مفصل و خواب بعد از ظهر از جمله چیزهایی است که در کتابی خواندم باعث عقب افتادن اروپای جنوبی از شمالیش شده ولی من تنبلی را در این مورد به پیشرفت ترجیه می دهم می خوردم و می خوابم ! عصر معمولا کهنه کشیدن ماشین از غباری که از دیروز همین موقع رویش نشسته و گشتی که میشه با همان خواب بعد از ظهر برای عقب ماندگی مقایسه کرد ، می گذرانم . به مرگ فکر نمی کنم درباره اش با کسی حرفی نمی زنم . دلیلی ندارد که ناراحت شوند و خوب می دانم با هر بار بازگو کردنش برای خودم هم سخت تر می شود .

ساعت به 22 می رسد . به بهانه ای خودم را تنها می کنم . تنهای تنها . دو ساعت زمان زیادی نیست که غمگینی و تنها بودن آدم را زجر بدهد . حتی اگر به گریه هم بیفتم در 120 دقیقه فاجعه ای اتفاق نمی افتد . به زیرزمین خانه ی پدریم بر می گردم . چقدر احساس های کودکیم آرامم می کند . البته کودکی که در خفا در این انباری گذشت . کتابهایی که یادگار دوران سخت تحصیل حتی در دبستان در روزگار جنگ است . گوشه ای می نشینم و یاد سیگارهای اول و سرفه های احمقانه که تاوان هیچ بود می افتم . به جای اخم لبخند می زنم . الان هم یک نیم بسته دارم ولی برا این چند دقیقه دیگر نه ! حتی بدون سرفه .

اتاقکی با سقف کوتاه و یک لامپ کدراز غبار که فکر کنم نورشبه نیم کاهش یافته . قفسه هایی که پر است از خنضر پنزر . نشسته ام روی نیمکتی که مشرف است به تخته سیاه کوچکی که پدری در کودکی برای تمرین کردن درسها برایمان خریده بود . هنوز غبار گچهای رنگی رویش پیداست . دیگر سخت جو گیر شده ام . دارم میمیرم همین چند دقیقه ی دیگر .

خدایا نباید به کسی چیزی بگویم . خدا نمی توانم حتی ذره ای ناراحتی اطرافیانم را ببینم . نمی گویم . فقط باید نامه ای به دخترم بنویسم که تنها یادگارم در زندگی خواهد بود . البته احتمالا وقتی که بزرگ شد به جای خدا بیامرزی بد و براه بگوید به پدری که در کمتر از یک سالگی تنهایش گذاشته . ولی چاره ای نیست باید بداند که پدرش دوستش داشته .

به قفسه ی کتابها نزدیک می شوم . خوب می دانم که اگر یک فوت بکنم تا چند دقیقه نمیشه جایی را دید و سرفه تنها هدیه ی غبارها به من خواهد بود از این عمل . با دست می تکانمشان . باید دفتری پیدا کنم و کاغذی سفید از وسطش بکنم و سیاه کنم و هدیه کنم به دختری که 18 سال است پدر ندارد . خدای من چه نامه ی احمقانه ای توجیح نامه ی زوالم .

دفتری پیدا می کنم . دفتری با کاغذ های "کاهی " . یادش بخیر ! این دفتر ها بیشترین خاصیتشان این بود که یک برگ خوش خط می شد و یک برگش که زیرش کمتر کاغذ داشت بدخط ! من باید روی کاغذهایش خوش خط بنویسم .

سلام

دخترم . دخترم . دخترم . چقدر واژه ی قشنگی است برای یک حس خوب ! تو دختر من هستی و من حالا نیستم . نمی دانم چند بار این کاغذ را خواهی خواند تا بفهمی چی درونش نوشته است . من هم وصیت نامه ی عمویم را مثل الان تو صدها بار خواندم تا عاقبت در نوجوانی کسی برایم توضیحش داد .

نمی دانم زمانی که تو این نامه را می فهمی باز هم نوجوانها از نصیحت می گریزند یا نه . دوست دارم بدانی که چقدر با ارزشی . شنیده بودم که دختر پاقدمش با برکت است و حالا این را برای بقیه باز گو می کنم . تو یک برگ برنده در زندگیم هستی ، البته الان که این نامه را می خوانی بودی .

دستم به نوشتن هم یاری نکرد و کاغذ را در هم می پیچانم ، مچاله ی مچاله ! واقعا دارم چیزی می نویسم که بعدا در نبودم هم زجرشان دهم . مثل اینکه دقایقی هم که به مرگ مانده برایم با روزها و سالهایش فرقی نمی کند . عمر گرانمایه به بطالت گذشت و این چند دقیقه هم رویش . فکری به گذشته می کنم و مشتاق دیدار دوستانیم که در آن دنیا دارم . البته شک وجودش سراپایم را گرفته و احتمالا شیطان اشتباهی می خواهد هفتاد سال عبادت نداشته ام را به باد دهد . می ترسم که چشمانم را ببندم و سیاهی تنها چیزی باشد که دنیای دیگر برایم داشته باشد .سیاهی محض تمام و خاموش !

ساعت به 12 رسید و خلاص !