سلام

می دونید که ناصر ام و راننده ی آلبالویی ( کامیون آلبالویی رنگم ) . حمید هم بهترین دوستم و شریک مالی و کاریم . روزی که شراکتمون رو شروع کردیم من مسئولیت رانندگی رو به عهده گرفتم و حمید هم که چندین سال در کار تره بار بود اون قسمت ماجرا . یعنی وقتی که ماشین روشن است من رئیس بودم و وقتی که ماشین خاموش بود حمید رئیس ! رانندگی با من و حمالی با حمید :))

ولی دست روزگار هی با ارتقا ماشینمون مسئولیتها رو بیشتر کرد و به جایی رسید که وقتی کار از توان حمید خارج می شد من کمک حالش بودم و از طرفی وقتی که رانندگی طولانی می شد حمید به فریاد من می رسید .

داستانی را که برایتان می گویم مربوط به چهارشنبه ی گذشته است ، همان روزی که پست "بای بای جیرفت " را از کافینت جیرفت آپ کردم . آن روز ساعت5 بعد از ظهر بار ماشین را حمید تکمیل کرد و چادرش را کشیدیم و به راه افتادیم . هرجور که حمید حساب و کتاب می کرد باید تا صبح را رانندگی می کردم تا به صبح جمعه و تعطیلی میدان بار نمی خوردیم . درست بود که دیر شده بود ولی برای 1050 کیلومتر راه خیلی اسفناک نبود . فقط باید وقتی را تلف نمی کردیم و می گازوندیم . به اولین جایگاه سوخت که رسیدیم غیر از باک چهارتا گالون اضافه راهم پر کردیم که برای سوخت جایی معطل نشویم چون پمپ ها از ساعت 20 تا 7.30 صبح گازوئیل نمی دهند چون کامیونها مجبور باشند شبها بخوابند !

ساعت به 23.30 دقیقه رسیده بود و حمید بعد از چرتی دو ساعته ، نیم ساعتی بود که بیدار شده بود . در پارکینگ ایستادم و جاهامون رو عوض کردیم و حمید راه افتاد . بالشت رو به صندلی راننده تکیه دادم و دراز کشیدم و به خواب خرگوشی رفتم که مخصوص راننده ها در ماشین در حال حرکت است . این مدل خواب را خدا در جهنم قسمت کافر نکند . از خستگی داری میمیری ولی به علت تکانهای شدید ماشین باری به هزبیان گفتن و هزیان دیدن می افتی . بیداری ولی خواب می بینی و خلاصه عذاب آور است ولی از هیچ بهتر .

حدود دو ساعتی گذشته بود که با صدایی " ناصر ترکید !!! " از جا پریدم و دو دستی به فرمان چسبیدم . فکر کن ! دو تا مرد به فرمان چسبیده بودند ولی باز هم ماشین به سمت راست کشیده می شد . بعد از حدود صد یا صد و پنجاه متر ماشین ایستاد . نفسهایمان در سینه حبس شده بود . چند ثانیه گذشت که پرسیدم حمید خوابم یا بیدار ؟ تنها آرزویم این بود که حمید از سرش دو تا شاخک ناز در می آورد و رنگش کلا صورتی می شد و دو تا بال در می آورد و از شیشه به بیرون پرواز می کرد ، این تنها آرامشم بود . خواب می دیدم !

بیداری . خوب الان 180 کیلومتر از کرمان دور شده بودیم و 120 کیلومتر دیگر تا "دیگ رستم" تنها آبادی وسط کویر لوت داشتیم . ساعت 2 نیمه شب . چراغ قوه را از داشبورد بالا بیرون آوردم و پیاده شدم . بله لاستیک جلو سمت شاگرد ماشین تیکه تیکه شده بود . شب بود و حمید چراغ هشیاریش ضعیف بود و ما وسط کویر لوت گیر کرده بودیم . فلاشر ماشین رو روشن کردیم و دست به کار شدیم . نمی خواهم درد سرتان دهم ولی باید بگویم که تا ساعت 5 صبح کارمان طول کشید . وقتی که راه افتادیم باوردم نمی شد که ماشین دارد حرکت میکند و جان سالم به در برده ایم .

فقط قسمت بد ماجرا وقتی بود که حدود یک ساعت از توقفمان می گذشت و مشغول کارمان بودیم که حمید گفت :آخ پام ! چراغ قوه را که گرفتم دیدم یه عنکبوت بزرگ دارد زیر پاهایش می چرخد . حمید که اون رو دید فریاد زد : ناصر بپر تو ماشین . یکی از انگشتهای پاش رو مکید و مقداری بتادین رویش ریخت . می گفت نور ماشین رتیل ها و عقربها رو جمع می کنه . وقتی که چراغهای ماشین رو برای چند لحظه روشن کردم . باورتان نمی شد که مثل مور و ملخ رتیل پشمالو داشت روی آسفالها دور ماشین می چرخید . حمید این را خوب می دانست آخر سربازی در لب مرز خدمت کرده بود و با این چیزها آشنا بود . می گفت هیچ چاره ای نداریم مگر اینکه تا روشن شدن هوا صبر کنیم . ولی من با فکری که ریشه در باورهای مذهبیم دارد دو تا گالن گازوئیل از بلغ ماشین در آوردم و دور تا دور ماشین یک دایره ی بزرگ و آبکی ریختم که این حیوانات صهیونیستی به ما حمله نکنند . دمم گرم و سرم خوش باد .

سرتان به درد آمد ولی آخر این را بگویم که برای اولین بار بود که با آلبالویی جایی می ماندیم . حتی یک تیکه چوب هم برای زیر جکش نداشتیم . برای همین سه ساعت علاف شدیم . وقت حرکت حمید حرف عجیبی زد :

ناصر زندگی تنها معلمیست که اول امتحان می گیرد و بعد درس می دهد . اگر از قبل درسش را حدس زده باشی که هیچ وگر نه مثل الان مچلی !