تکراریه تکراری

سلام

ژرالدین! دخترم!

این جا شب است ... یک شب نوئل . در قلعه ی کوچک من ، همه ی این سپاهیان بی سلاح خقته اند نه برادر و خواهر تو و حتی مادرت . به زحمت توانسته ام بی آنکه این پرندگان خفته را بیدار کنم خودم را به این اتاق کوچک نیمه روشن برسانم ، به این اتاق انتظار پیش از مرگ برسانم .

من از تو بس دورم ، خیلی دور ! اما چشمانم کور ، اگر لحظه ای تصویر تو را از جلو چشمم دور کنم . تصویر تو آنجا روی میز من است . البته تصویر تو اینجا روی قلب من هم است . اما تو کجایی ؟ آنجا در پاریس افسونگر ! بر روی صحنه ی پر شکوه تاتر" شانزه لیزه " می رقصی ، این را می دانم و چنان است که گویی ، در این سکوت شبانگاهی ، آهنگ قدمهایت را می شنوم و در این ظلمات زمستانی ، برق ستاره گان چشمانت را می بینم .

شنیده ام که نقش تو در این نمایش پر نور و پر شکوه ، نقش آن شاه دخت است که اسیر خان تاتار شده است . شاهزاده خانوم باش و برقص ، ستاره باش و بدرخش اما قهقهه تحسین آمیز تماشاگران و عطرمــست آور گلهایی که برایت فرستاند . فرصت هشیاری را از تو نگیرد ! در گوشه ای بنشین و نامه ام را بخوان و به صدای پدرت گوش فرا بده . من پدر تو هستم ، ژرالدین پدر تو! من چارلی چاپلین هستم !

وقتی که بچه بودی شبهای دراز به بالینت نشستم و برایت قصه ها گفتم ، قصه ی زیبا خفته در جنگل ، قصه ی اژدهای بیدار در صحرا، خواب که به چشمان پیرم می آمد ، طعنه اش می زدم و می گفتم : " برو ! من در رویای دخترم خفته ام !" رویا می دیدم ژرالدین ، رویا ...! رویای تو ، رویای امروز تو ! دختری می دیدم بر روی صحنه ، فرشته ای می دیدم در آسمان ، که می رقصد و می شنیدم که تماشاگران را که می گفتند :" دختره رو میبینی ؟ این دختره همان دلقک پیره ! اسمش یادته ؟ چارلی ! " آره ، من همان چارلی هستم ، من دلقک پیری بیش نیستم امروز نوبت توست . برقص!

من با آن شلوار گشاد پاره پاره رقصیدم و تو در جامه ی حریر شاهزادهگان می رقصی! این رقص ها ، و بیشتر از آن ، صدا کف زدن تماشاگران ، تو را به آسمانها خواهد برد ، برو !

اما گاهی روی زمین بیا ، و زندگی مردم را تماشا کن ، آن رقاصان دوره گرد کوچه های تاریک را که با شکم گرسنه می رقصند ، با پاهایی که از بینوایی می لرزد . من یکی از اینان بودم . ژرالدین در آن شبها ، در شبهایی که افسانه ای کودکی که تو با لالایی قصه های من ، به خواب می رفتی من باز بیدار می ماندم و در چهره تو می نگریستم ، ضربان قلبت را می شمردم ، از خودم می پرسیدم : چارلی ، آیا این بچه گربه ، هرگز تو را خواهد شناخت ؟

تو من را نمی شناسی ژرالدین ! در آن شبهای دور بس قصه ها با تو گفتم اما قصه ی خودم را هرگز ، نگفتم . این هم قصه ای شنیدنیست ، قصه ی دلقکی گرسنه که در پست ترین محلات لندن آواز می خواند و می رقصید و صدقه جمع می کرد . من طعم گرسنگی را چشیده ام . من درد بی خانمانی را شنیده ام ! از این هم بیشتر من رنج حقارت آن دلقک دوره گرد را که اقیانوسی از غرور در دلش موج می زد و اما صدقه ی رهگذر خودخواهی آن را می خوشکاند را احساس کرده ام . با این همه من زنده ام و از زندگان پیش از اینکه بمیرند نباید حرف زد . داستان من به کا تو نمی آید از تو حرف بزنیم !

به دنبال نام تو نام من است "چاپلین " ! باهمین نام چهل سال پیشتر مردم روی کره ی زمین را خندانده ام و بیشتر ای اینکه آنها بخندند خودم گریسته ام . ژرالدین ، در دنیایی که تو زندگی می کنی ، تنها رقص و موسیقی نیست .

نیمه شب هنگامی که ازسالن پر شکوه خارج می شوی ، تحسین کننده گان ثروتمند را فراموش کن و حال راننده ی تاکسی ات را بپرس ، حال زن و بچه اش رابپرس . اگر زنش آبستن بود و پولی برای لباس بچه اش نداشت . چک بکش و پنهانی توی جیبش بگذار .

به نماینده ی خودم در بانک پاریس دستور داده ام که فقط این نوع خرجهای تو را بی چون و چرا قبول کند ، اما برای خرجهای دیگرت باید صورت حساب بفرستی . گاه به گاه با مترو و اتوبوس شهر را بگرد .مردم را نگاه کن زنان بیوه و کودکان را نگاه کن ، دستکم روزی یک بار ، با خود بگو من هم یکی از آنها هستم .

تو یکی از آنها هستی دخترم ! نه بیشتر . هنر ، پیش از اینکه دو بال برای پرواز به انسان بدهد ، اغلب دو پایش را نیز می شکند . وقتی که به آنجا رسیدی یک لحظه که خود را برتر از تماشاگران رقص و آوازت بدانی ، همان لحظه صحنه را ترک کن و خودت را به حومه ی پاریس برسان . من آنجا را خوب می شناسم ، قرنها پیش آنجا ، گهواره ی بهاری کولیان بوده است در آنجا رقاصه های مثل خود خواهی دید . زیبا تر از تو . آن جا از نور افکنهای "شانزه لیزه" خبری نیست . نور افکن کولی فقط نور ماه است . نگاه کن ! خوب نگاه کن ! آیا بهتر از تو نمی رقصند ؟

اعتراف کن دخترم ، همیشه کسی هست که بهتر از تو برقصد ! همیشه کسی هست که بهتر از تو می زند و این که در خانواده ی چارلی ، هرگز کسی آنقدر گستاخ نبوده است که دل یک کالسکه ران ، یا یک گدای کنار خیابان را بشکند !

من خواهم مرد و تو خواهی زیست ، امید من این است که هرگز در فقر زندگی نکنی .همراه این نامه یک چک سفید امضا برایت خواهم فرستاد که هر چقدر که می خواهی در آن بنویسی و بگیری . اما همیشه وقتی که دوفرانک را خرج می کنی ، به خودت بگو : سومین سکه مال من نیست . این باید مال آن مرد گمنام باشد که امشب به یک فرانک نیاز دارد !

جست و جو لازم نیست ، این نیاز مند گمنام را اگر بخواهی همه جا خواهی یافت . اگر از پولی یا سکه با تو حرف می زنم ، برای آن است که از نیروی فریب و افسون اینن بچه های شیطان آگاهم .

من مدت زمان درازی در سیرک گذرانده ام همیشه و هر لحظه ، برای بند بازی بر روی ریسمانی بس نازک که راه می رود ، بس نگران بوده ام . اما این حقیقت را به تو بگویم دخترم ، مردمان ، بر روی زمین استوار ، بیشتر از بند بازان از زمین ستوار سقوط می کنند !

شاید شبی درخشش گرانبها ترین الماس این جهان تو را فریب دهد ، آن شب این الماس ، ریسمان نا استوار تو خواهد بود و سقوط تو حتمی خواهد بود .شاید روزی ، چهره ی زیبای شاهزاده ای تو را گول زند آن روز تو بند بازی ناشی خواهد بود و بند باز ناشی همیشه سقوط خواهد کرد ! دل به زر و زیور این دنیا نبند که بزرگ ترین الماس این جهان آفتاب است و خوشبختانه این الماس بر گردن همه می درخشد .

( اینجای این نامه خیلی زنانه میشه و کلی از برهنه نبودن و حجاب اسلامی داشتن و جنگ همیشه گی بین پدران و فرزندان سخن به میان می آید که سانسورش می کنم ! البته اگر خواسته باشی در پی نوشت پست بعد خواهم نوشت ، حتی اگر یک نفر بخواهد! )

ژرالدین . چارلی دیگر پیر شده و دیر یا زود باید به جای لباس رقص جامه ی عزا بر تن کنی و بر سر مزار من بیایی . البته راضی به زحمت تو نیستم !

تنها گاهگاهی ، چهره ای خودت را در آینه نگاه کن آنجا من را نیز خواهی دید . خون من در رگهای توست . امیدوارم حتی آن زمان که خون در رگهای من می خوشکد ، چارلی را ، پدر را، فراموش نکنی . من فرشته نبودم . اما تا آن جا که در توانم بود ، تلاش کردم آدم باشم ! تو نیز تلاشی بکن . رویت را می بوسم ...

"سویس 1964"

من مطمئمن که چاپلین مخاطبهای دیگری نیز جز ژرالدین داشته است ، شاید تو و من هم یکی از آنها باشیم .!

پی نوشت اول : می دانی که در این وبلاگ از این کارها نمی کردم ولی این یکی استثنا بود . می خواستم در وسط متن مسخره بازی در بیاوردم که با اشکهایم در هم آمیخت و فراموشش کردم !