سلام

در دل مردم چی میگذره . برای من شما مهم اید شمایی که عید قصه ی غصه تونه ! به شمایی که همه چیز رو برای مردم می خواهید و اگر به خودتون می بود حتی دوست نداشتید بدونید چه روزی از ساله چه برسه به اینکه حتی مناسبتهاشون رو هم بدونید و باز چه برسه به اینکه بخواهید بنا به سنتی که از هزاران سال قبل مونده این روزها پول خرج کنید . البته اگه چیزی مونده باشه .

به دخترانی که دم بختن و به پسرانی که از سن خونه نگه داشتنشون گذشته فکر می کنم . چقدر نگران کننده است نه! حتما وقتی که بچه ها با هم کنتاک می کنند شال و کلاه می کنی و میزنی بیرون ! به این فکر می کنی که جز خودت چه کسی رو مقصر جلوه بدی .

در قدم زدنهات به این فکر می کنی که چرا باید من صاحب 6 بچه باشم ! چهار دختر و دو پسر . وقتی که فکر می کنی که برای به سر و سامان رساندن هرکدام چقدر پول داشته باشی و با آتش سیگار و دود غلیظ به مدت تمام شدن یک سیگار "تیر" به فراموشی می سپاریش .

از همه چیز می گذری برای رسیدن به هیچ .

خوب دوستان همه اش از وقتی شروع شد که ماشینم آمد . من یک اخلاق خیلی عجیب دارم و آن هم این است که به هیچ عنوان حد وسط در زندگیم وجود ندارد . به همین سادگی . یعنی من نمی توانم یک رابطه را معمولی نگه دارم مثلا نمی توانم با کسی حداقل دوستی کنم برای روز مبادا . دقیقا یا با یکی دوستم ـــ یا نیستم ! یا از کاری که انجام می دهم خوشم می آید یا نمی آید . یا باید در یک کار بکوشم که به ارش برسم یا هم که هیچ . ماجرای این وبلاگ ها هم برایم همین شد . مخصوصا از وقتی که هک شدم .

نمی دانم وبلاگ همسرم را می خوانید یا نه ولی این هکر قبلا به اسم "شیما" کامنتهایی تحریک کننده در آن وبلاگ می گذاشت . ایشان خیلی غلط تایپی داشت و به هر طریق هم دوست داشت که آب روی من را ببرد . چون این کامنتهای محرک خصوصی نیود .

این هکر به شکل عجیبی فکر می کرد که من وابستگی زیادی به وبلاگ ام دارم . و البته به مسنجر ! همین جا باید به این عزیز بومی بگویم که قربان من از جمله موجوداتی بودم که اصلا "عادت کردن" در زندگیم بی معنیست . من بارها پیش می آید که کاری را که سالها هر روز انجام می دادم فراموش کنم . حتی نماز خواندن ، حتی نهار خوردن !

خیلی فکر می کردم که چطوری حالا با این زمان حالتی که وقتم دست خودم نیست وبلاگ را نگه دارم ، شادی با خودم کنار می آمدم ولی شما چه گناهی کرده اید روی خواننده ی نوشته های من شده بودید که اوضاع غیر از این بود . چطوری می تونم وقتی که در شهرهای دور به سر می برم غیر از ناراحتی برای دوری از زن و بچه هام باز وبلاگم و خواننده هایش را هم داشته باشم . باز از همه بدتر حمید بود . فکر کن وقتی که توی پایانه ی بار ماشین منتظر هستیم من برای دو سه ساعت غیبم بزنه و وقتی از حمید بپرسن این دوستت کجاست بگه رفته وبلاگش رو آپ کنه ! آخه بیچاره چه گناهی کرده ؟

خلاصه . همه ی این چیزها دست به دست هم داد تا ساعت سه و نیم شب وبلاگهام رو حذف کنم . البته حسش حس غریبی بود اصلا به گذشته فکر نکردم فقط به اینکه چقدر می تونه این وبلاگ سد راهم باشه و استرس بهم بده و دلتنگیهام رو بیشتر کنه . وقتی که کار تموم شد احساس می کردم خودکشی کردم .حس مملو از بدی و نفرت از خودی که خودش رو کشته . از صبح روزی که وبلاگ نداشتم آنچنان به زندگی اخم کردم که فقط خدا می دونه . مثل گرفتاری های رنجور .

حالا هم که به قول سایه به این شکل احمقانه این وبلاگ آپ می شه فقط به این خاطره که دیدم حالت عجیب و غریبی راه افتاده . یکی پیدا شده که برام نگهش داشته و من می توانم در عین آپ کرنش آپش نکنم .این خیلی خوبه . دقیقا همونیه که می خواهم .

پی نوشت اول :

ببخشید چون کاملا می تونستم فکر کنم که چه حالی داشتی وقتی که وبلاگ رو باز می کردی و دیدی که حذف شده . ببخشید و متاسفم .